ΚΩΛΟΓΡΙΑ

ΚΑΛΩΣ ΗΡΘΑΤΕ ΣΤΟ ΕΞΟΧΙΚΟ!

Που είναι η Κωλόγρια; 16/12/2010

Filed under: ΜΟΥ — kwlogria @ 6:23 μμ

Στο άλλο της σπίτι. (Πατήστε πάνω στη λέξη »σπίτι» για να πάτε… μπράβο τα παιδάκια).

…To google, σας στέλνει εδώ γιατί… η ιστορία είναι πολύ μεγάλη και ψιλοβαριέμαι να τη γράψω, αλλά θα το παλέψω για λίγο, όσο αντέξω.

…Δεν το παλεύω, βαριέμαι. Πηγαίνετε εκεί να δείτε τα νέα και σας φιλώ:)

…Και το βιβλίο της, εκεί είναι… οι πληροφορίες δηλαδή… :)

 

 

Η απόλυτη θεά! 20/05/2008

Filed under: ΑΝΤΕ ΓΕΙΑ! — kwlogria @ 10:09 πμ
 

Μοναδικό κι αγαπημένο. 28/01/2008

Filed under: ΑΝΤΕ ΓΕΙΑ! — kwlogria @ 11:11 μμ
 

Απλά θεϊκό. 07/01/2008

Filed under: ΑΝΤΕ ΓΕΙΑ! — kwlogria @ 1:34 πμ
 

Χρόνια Πολλά! 20/12/2007

Filed under: ΜΟΥ — kwlogria @ 5:56 μμ

Όσοι θεωρούν τα Χριστούγεννα μια αγαπησιάρικη γιορτή, να πάνε στο σπίτι. Οι άλλοι, που δε γουστάρουν γιορτές και τέτοια, να κάτσουν εδώ. Χρόνια Πολλά σε όλους με υγεία και χαρά! Αφήστε τη Σωσώ να λέει! :)

 

Χειμώνιασε… 23/10/2007

Filed under: ΜΟΥ — kwlogria @ 8:05 πμ

…κι αυτές τις μέρες, τη βγάζω στο σπίτι.

 

Τσίσα Μαλλιών. 13/10/2007

Filed under: ΜΟΥ — kwlogria @ 6:28 μμ

Τώρα δεν ξέρω με τι ν’ αρχίσω. Με το πόσο τυχεροί είναι οι άντρες που κατουράνε όρθιοι ή πόσο άτυχες είναι οι γυναίκες που έχουν μακριά μαλλιά; Πραγματικά δεν ξέρω. Πάντως όλα ξεκινάνε με την ανάγκη του ανθρώπου για κατούρημα.

Ο άνθρωπος, αρκετές φορές την ημέρα, πάει για τσίσα του. Έτσι είναι η φύση. Έτσι τα έχει κανονίσει. ΟΚ. Αν τώρα ο άνθρωπος, άντρας ή γυναίκα, κατουράει σπίτι του, δεν υπάρχει πρόβλημα. Αν κατουράει έξω, πάλι δεν έχει πρόβλημα. Έξω εννοώ, στο δρόμο, στα χωράφια κλπ. (η αλήθεια είναι πως λέω τόσες πολλές λέξεις γιατί δεν ξέρω πως να χρησιμοποιήσω τη λέξη «ύπαιθρο». Λέμε, για παράδειγμα, «χέζω στο ύπαιθρο»; ή «χέζω στην ύπαιθρο»; Κι αν διαλέξω κάποιο, ποιο από τα δύο διαλέγω, πότε και γιατί; Την ίδια απορία έχω και με τη λέξη «αφορά». «Αφορά τον»; Ή «Αφορά στον»; Και γιατί; Τέλος πάντων, πάμε παρακάτω με τα πολλά λόγια. Είδαμε πόσο χώρο μας έπιασαν και τα λίγα.)

Άντε με τον άνθρωπο που κατουρά. Τι λέγαμε; Α ναι. Κατουρά αυτός ο πούστης ο άνθρωπος τέλος πάντων (πολύ χρησιμοποιώ τις λέξεις «τέλος πάντων» ενώ η αγγλική λέξη «anyway» εκφράζει καλύτερα αυτό που θέλω να πω. Η ελληνική εξήγηση του «anyway» μεταφράζεται σαν τέλος των πάντων και δε γουστάρω. Άντε, προχώρα στο κατούρημα) και ησυχάζει. Αν τώρα είναι σε ένα μπαρ αυτός ο άνθρωπος, σε μια καφετέρια, σε μια μπυραρία βρε αδερφέ και πίνει με τους φίλους του, και σε κάποια φάση θέλει κατούρημα, τι κάνει; Σηκώνεται, πάει τουαλέτα, κατουρεί και τελείωσε η υπόθεση. Ναι. Όμως. Αλλά.

Τα πράγματα, είναι τόσο απλά, αν αυτός ο άνθρωπος είναι άντρας. Αν είναι άντρας, δε θα σκεφτεί «αχ μακάρι αυτή η τουαλέτα να είναι μεγάλη, καθαρή, να έχει χαρτί τουλάχιστον Παναγία μου» κλπ. Θα πάει απλά, λυτά κι απέριττα, να αδειάσει τη φούσκα του. Για τις γυναίκες όμως, κυρίες και κύριοι, τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά. Φανταστείτε πως αυτά που λέω αφορούν και τους φίλους που επιθυμούν να κόψουν το περιττό όργανο και να γίνουν γυναίκες. Φυσικά, η στιγμή του κατουρήματος σε καφετέριες, θα είναι η μοναδική στιγμή που θα αναπολούν το πουλί τους. Βέβαια, θα είναι τόσο ευτυχισμένοι με την αλλαγή, που δε θα τους νοιάζει. Στην αρχή. Γιατί μετά από 10, 20 χρόνια, θα αρχίσει να τους τη δίνει. Αν είναι κοντοί φυσικά, γιατί αν είναι ψηλοί, πάλι δε θα έχουν κανένα πρόβλημα. Βλέπετε; Αν είσαι άντρας σκέτο ή ψηλός άντρας, κατουράς άνετα. Στη δύση βέβαια είναι πιο καλά, γιατί στην ανατολή που φοράνε τα φουστάνια – κελεμπίες – πες το όπως θες, πρέπει να τραβάνε χοντρό λούκι όταν πάνε για κατούρημα. Κρατάνε στην αγκαλιά τους, με το ένα χέρι, το φουστάνι τους και με το άλλο χέρι, κρατάνε το πουλί τους. Μαρτύριο. Πάντως, ακόμα κι αυτοί, κατουράνε όρθιοι.

Και μπαίνουμε στο θέμα μας. Είσαι γυναίκα. …Όχι, δεν παραπονιέσαι γι’ αυτό, ούτε θα ήθελες να έχεις 3 κάλτσες να κρέμονται ανάμεσα από τα πόδια σου. (Αυτό είναι μπηχτή για όσους σκέφτηκαν πως οι γυναίκες θα ήθελαν να είναι άντρες ή ότι εγώ συγκεκριμένα θα ήθελα να είμαι. Όχι χρυσοί μου, εγώ, είμαι άντρας. Έχω κάτι αρχίδια ναααα!! …με το συμπάθιο, πάντα.)

Είσαι γυναίκα. Με τα όλα σου. Μουνί, βυζιά, κώλο πεταχτό κλπ. Πέρα από αυτά τα συνηθισμένα πράγματα, μπορεί να έχεις και μακριά μαλλιά. Κόλλημα των περισσοτέρων αντρών. Να έχουν οι γκόμενες μακριά μαλλιά σαν τη Γενοβέφα με πρόσοψη Μόνικα Μπελούτσι. Που και Μόνικα να μην είσαι, το μακρύ μαλλάκι το χρειάζεσαι. Να κάνεις σεξ «καβάλα στο άλογο», Κάμα Σούτρα, σελ. 156, μαλακίες λέω, και το μαλλί να ανεμίζει κάνοντας το κεφάλι σου κύκλους λες κι είσαι εκστασιασμένη. Άντε. Πες ότι είναι έτσι τα πράγματα. Το μακρύ μαλλάκι, το γαμημένο για μακρύ μαλλάκι, είναι ωραίο. Το ξέρω, ωραίο είναι παιδιά. Είναι θηλυκό. Τα μέσα μας είναι εμποτισμένα με τους άντρες να μυρίζουν βαρβατίλα και τις γυναίκες να τρέχουν σαν ελαφίνες στα χωράφια με τη μαλλούρα. Το ξέρω. Αλλά. Τα γαμημένα για μακριά μαλλάκια, μπορεί να είναι πολύ ωραία, αλλά δε σε βοηθούν καθόλου στην καθημερινή σου ζωή. Καταρχάς, για να έχεις καθαρά μαλλιά, θέλεις ένα σωρό λεφτά για σαμπουάν. Αν τώρα, τα θες να είναι σε αξιοπρεπή κατάσταση κι όχι σαν πολυχρησιμοποιημένη σφουγγαρίστρα, χρειάζεσαι και μαλακτικές και αφρούς και κεριά και λοσιόν και μάσκες και βαφές κλπ. Κατόπιν τούτων, ναι, είναι ωραία τα μακριά μαλλάκια αλλά να πληρώσεις εσύ την άλλη φορά αγάπη μου στο φαρμακείο τα σαμπουάν, ναι, 60 ευρώ κάνουν, ναι, την προηγούμενη βδομάδα άλλα τόσα έδωσα, εγώ μόνο με φυτικά λούζομαι, σόρι, φτάνει που χαλάω δυόμισι χιλιάδες λίτρα νερό, να το μολύνω κιόλας ή να πάθω καρκίνο στο κεφάλι με τα χημικά που βάζουν μέσα; Όχι ε;

Τα κοντά μαλλιά στη γυναίκα είναι σωτηρία. Σωτηρία. Σωτηρία. Λουστείτε, τινάξτε τα κι έξω απ’ την πόρτα. Ούτε πιστολάκια, ούτε υπερβολικά έξοδα, ούτε λαστιχάκια, ούτε μανταλάκια, ούτε ζεσταίνομαι και θα τα πιάσω και πω ρε πούστη, άμα τα πιάσω θα χαλάσει το χτένισμα, ούτε κρυώνω τι κάνω είναι χειμώνας. Με ένα ωραίο καπελάκι/ σκουφάκι και ένα κασκολάκι, είσαι κυρία και σικάτη. Ενώ άμα έχεις μακριά μαλλιά, δε βάζεις σκουφάκι, λες τα μαλλιά θα με προστατέψουν, δε βάζεις κασκόλ ναι, τα μαλλιά θα σε προστατέψουν, οπότε καταλήγεις κρυωμένη με πονοκέφαλο και χαρακιές στο πρόσωπο από τα μαλλιά που σε μαστίγωναν ανηλεώς όσο ήσουν έξω. (Αν νομίζουν οι κύριοι που βλέπουν τα μοντέλα στις διαφημίσεις με τις κιλότες, τα μαγιό, τα αντηλιακά κλπ, πως αυτό το ανέμισμα στα μαλλιά είναι σικ, τους παρακαλώ να θυμηθούν τις γυναίκες στο δρόμο που ανεμίζουν τα μαλλιά τους. …Πάλι τη Μόνικα σκέφτονται ρε πούστη μου, με μια κόκκινη καμπαρτίνα και τακούνια… σηκώνεται και η καμπαρτίνα… πω πω το’ χετε γαμήσει το ζήτημα.)

Τα κοντά μαλλιά είναι ο παράδεισος. Για όσες τους πάνε φυσικά. Εντάξει, εννοείται αυτό. Και σε κάποιους άντρες πάνε τα μακριά μαλλιά. Εμείς τώρα μιλάμε για το κατούρημα. Το είχατε ξεχάσει; Όχι; Ναι; Χέστηκα. Όχι, πλάκα κάνω, δε χέστηκα. Θεωρώ ήρωα όποιον έχει φτάσει μέχρι εδώ και δεν έχει φύγει ακόμα. Σε ευχαριστώ άνθρωπέ μου. Να’ σαι καλά. Προχωράμε. Κάνε υπομονή.

Τα μακριά μαλλιά, είναι μεγάλο πρόβλημα όταν θες να πας για κατούρημα σε μια καφετέρια. Ειδικά, αν αυτή η καφετέρια έχει στριμώκωλες τουαλέτες. Και γιατί παρακαλώ; Γιατί οι γυναίκες φίλε μου, σκύβουν για να κατουρήσουν. Και σκύβουν τόσο όσο να μην ακουμπήσουν τη γαμημένη βρωμερή λεκάνη που μπορεί να κολλήσουν ένα σωρό μαλακίες. (Άρχισε πάλι η υποχόνδρια η κωλόγρια, θα μας πρήξει τα αρχίδια τώρα… αλλά ας διαβάσω, μ’ αρέσει, είναι και γαμώ τελικά, τώρα που το σκέφτομαι.) Εσύ, ο άντρας λέω, άμα μπεις εκεί μέσα, για να μη σου πω ότι ούτε καν κλείνεις την πόρτα, δεν ενδιαφέρεσαι που είναι ο κάδος κι ούτε τραβάς το καζανάκι, ας πούμε ότι δεν έχεις πρόβλημα, γιατί όρθιος, χωράς μια χαρά να κατουρήσεις στην τουαλέτα αυτή. Βγάζεις το λάστιχο, στοχεύεις κέντρο και τέλος. Εντάξει, εντάξει. Κατουράς μέσα στη λεκάνη, αν λερώσεις καθαρίζεις, σκουπίζεις το πιλί σου, τραβάς καζανάκι και πλένεις και τα χέρια σου (μόλις περιέγραψα τον τέλειο άντρα). Αν όμως, είσαι γυναίκα με μακριά μαλλιά, τι κάνεις; Για να το βρεις, σκέψου μια γυναίκα που πάει για κατούρημα σε μία τουαλέτα 1x1. Όχι ρε, μη σκέφτεσαι τη Μόνικα πάλι, τη θεια σου τη Μέλπω σκέψου με την κοτσίδα στα νιάτα της. Όχι ρε αυτή που θες να πηδήξεις, την άλλη Μέλπω, την άσχημη. Α γεια σου. Αυτή.

Έχουμε λοιπόν, τη θεία τη Μέλπω την άσχημη με την κοτσίδα. Και πάει σε μια καφετέρια να κατουρήσει η καημένη. Πρήστηκε στην μπύρα και πρέπει να πάει. Η θεια η Μέλπω λοιπόν, μπαίνει στην τουαλέτα. Δηλαδή, προσπαθεί να μπει. Αν προχωρήσει περισσότερο, θα ακουμπήσει τα πόδια της στη λεκάνη για να κλείσει την πόρτα. Κάτσε, θα ανασηκώσει λίγο τις μύτες, θα γείρει μπροστά, θα κλείσει την πόρτα, ωχ ρε μαλάκα, κάτσε μην είναι βρεγμένο το πάτωμα και πέσω πάνω στον τοίχο κι σπάσω τα δόντια μου, εντάξει έκλεισε η πόρτα. Κατεβάζει παντελόνι και βρακί, αχ, προσοχή να μην ακουμπάνε τα μπατζάκια στο βρεγμένο πάτωμα. Εντάξει. Να τραβήξουμε και το καζανάκι μια φορά. Εντάξει. Τώρα σκύβουμε. Κι εδώ είναι το θέμα. Τα μαλλιά που πάνε; Ε; Που; Όπως σκύβεις πέφτουν μπροστά σου, πάνω απ’ το κεφάλι σου, ολ όβερ δε πλέις. Και που φτάνουν; Η μία περίπτωση, είναι να ακουμπάνε στο πάτωμα. Όμορφα. Ή άλλη, να ακουμπάνε πάνω στον κάδο. Ακόμα πιο όμορφα. Μα πιο είναι πιο υπέροχο απ’ όλα; Τα όμορφα, καθαρά, λους,ένα σου μαλλάκια, να μπαίνουν μέσα στον κάδο. Θαυμάσια. Ε ανασηκώσου μωρή θεια Μέλπω! Αν ανασηκωθώ παιδάκι μου, θα ακουμπήσω τον κώλο μου στην λεκάνη. Τώρα, με συγχωρείτε. Είναι κατάσταση αυτή; Όχι πείτε μου. Είναι; Και βέβαια δεν είναι. Και τι να κάνουμε; Να πηγαίνουμε για κατούρημα με το λαστιχάκι για τα μαλλιά; Αυτό κάνουμε. Εκτός από κωλόχαρτο, να κουβαλάμε λαστιχάκι, πλαστικές σακούλες για τα πόδια να μην ακουμπήσει το παντελόνι κάτω κλπ. Και να σας πω κάτι; Είναι δυνατόν να κουβαλάς ένα σωρό μαλακίες μαζί σου; Όχι. Σκέψου ότι η θεια η Μέλπω είναι σε κλαμπ και έχει γίνει τύφλα. Και πάει τρικλίζοντας να κατουρήσει σε μια τέτοια τουαλέτα. Πέφτουν τα μαλλάκια της στο πάτωμα, το αντιλαμβάνεται, τα μαζεύει, τα μαγκώνει γύρω απ’ το λαιμό της, με το ένα χέρι κρατάει τα βρακιά της μην ακουμπήσουν και με το άλλο τον τοίχο να μην πέσει. Οποία άνεσης! Άσε που μερικά μαγαζιά βάζουν τις τουαλέτες στο ενάμιση μέτρο ύψος. Τι είμαστε ρε μαλάκες; Ολλανδέζες 2.10; Γι’ αυτό αγαπητοί φίλοι, η μόνη λύση να κατουρήσει μια γυναίκα, είναι να ανέβει πάνω στη λεκάνη και τίποτα άλλο. Τώρα, αν η λεκάνη είναι απ’ αυτές που είναι κολλημένη στον τοίχο και όχι στο πάτωμα, άσ’ το καλύτερα, γιατί άμα σπάσει και πέσεις, γάμα το. Δεν το έπαθα στην Ισπανία; Σας το έχω ξαναπεί, αλλά το θυμίζω. Με τον κολλητό στο φεστιβάλ FIB, κοιμόμεθα στο κάμπινγκ. Ξαναλέω, κάμπινγκ. Ωραία. Σηκώνομαι 7 η ώρα το πρωί για κατούρημα. Πηδάω χιλιάδες πτώματα για να φτάσω στην τουαλέτα και μπαίνω μέσα. Ευτυχώς, ευτυχώς, ευτυχώς και θα δείτε γιατί σε λίγο, εκείνη την ώρα όλοι ήταν τέζα και ήταν η κατάλληλη στιγμή για τις καθαρίστριες. Τις καθάριζαν. Λέω καλημέρα, συγνώμη και μπαίνω σε μία. Ανεβαίνω πάνω νυσταγμένη και μπαπ! πέφτει κάτω. Προλαβαίνω μέσα στη νύστα μου και πετάγομαι σαν αίλουρος (ξανά ευτυχώς γιατί μπορεί να χτυπήσεις, κοπείς, γαμηθείς, πολύ άσχημα) αλλά όλο το νερό μέσα από τη λεκάνη, χύθηκε στα πόδια μου. Υπέροχα; Τι; Αν είχα και σαπούνι μαζί μου; και dettol; Όχι ρε μαλάκες, λίγο κωλόχαρτο είχα. Σιχτίρια, μπινελίκια, τρόμος. Βάζω πίσω το βρακί μου, κοιτάω τα βρεγμένα πόδια μου με αηδία, σηκώνω τη λεκάνη ΜΕ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΟΥ και πάω στη διπλανή, κατουρώ, φεύγω, πηδάω πάλι τα χιλιάδες πτώματα να πάω πίσω (εντωμεταξύ τα σκατόνερα έχουν στεγνώσει στα πόδια μου) και μόλις έφτασα στη σκηνή (όπου κοιμόταν ο κολλητός και δεν έφταινε ο άνθρωπός να τον ξυπνήσω) χωρίς να μπω μέσα, έπρεπε να γίνω Τιραμόλα και να βρω τα αντιβακτηριαδιακά μαντηλάκια, το dettol κλπ και να καθαρίσω τα πόδια μου. Και γαμώ; Σας το λέω. Μεγάλη ταλαιπωρία για τις γυναίκες να κατουράνε έξω. Και καλά τώρα που είμαστε νέες. Άμα γεράσουμε τι θα γίνει; Που θα κατουριόμαστε πιο εύκολα και περισσότερο; Δε θέλω ούτε να το σκέφτομαι! Και σεις, κύριοι άντρες, που πρήζετε τα παπάρια στα κορίτσια σας να αφήσουν μακριά μαλλιά, να ξέρετε πως πρέπει να το βουλώσετε γιατί υπάρχουν κάποια πράγματα, που δε θα καταλάβετε ποτέ, μα ποτέ των ποτών, ω ποτέ.

 

 
Follow

Get every new post delivered to your Inbox.