ΚΩΛΟΓΡΙΑ

ΚΑΛΩΣ ΗΡΘΑΤΕ ΣΤΟ ΕΞΟΧΙΚΟ!

Διαφορετικότητα. 23/12/2015

Filed under: ΜΟΥ — kwlogria @ 2:54 μμ

Αγαπώ πολύ τη διαφορετικότητα. Νομίζω όλοι. Απλά κάποιοι εξαιρούν μερικά πράγματα. Α, μου αρέσει να φοράω ροζ κραγιόν με καφέ μολύβι γύρω από τα χείλη και λεοπαρδαλέ κολάν να βγαίνει να φαίνεται η κωλάρα μου γιατί είμαι διαφορετική εγώ, δεν είμαι θείτσα. Αλλά δε δέχομαι προς Θεού και Παναγίας να παντρεύονται ΟΙ ΑΝΤΡΕΣ Α ΠΑ ΠΑ ΠΑ ΠΑ. Ναι, βέβαια, είναι φυσικό να τα παίρνει ο άντρας και να ρίχνει κει δυο Παναγίες και να ξύνει τη μύτη του με το μακρύ νύχι στο μικρό του δάχτυλο (που πληροφοριακά αυτό δήλωνε την εποχή του Λουδοβίκου, την αριστοκρατία, ότι δεν κάνουν καμία δουλειά, έχουν σηκωμένο το μικρό δάχτυλο με το νύχι γιατί έχουν σκλάβους και τους τα κάνουν όλα. Τώρα τι σχέση έχουν κάτι βρωμιάρηδες με μαύρα μικρά νύχια δεν ξέρω ακριβώς, πάμε παρακάτω). Αλλά τι είναι αυτό εκεί; ΔΥΟ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΠΟΥ ΦΙΛΙΟΥΝΤΑΙ;;; ΑΑΑΑ ΘΑ ΠΕΣΩ ΚΑΤΩ.

Πέσε και άντε και γαμήσου ποιοτικά να δεις πως είναι. Γιατί όλο για την αγαμία λένε και κατηγορούν τους αγάμητους. Παιδιά παντού και σε όλα το θέμα είναι η ποιότητα. Σε όλα. Δεν έχει σημασία η συσκευασία, η τιμή, τίποτα. Η ποιότητα και η αγάπη σε αυτό που κάνεις, δίνεις, φτιάχνεις. Τίποτα μα τίποτα άλλο.

Χτες, ψηφίστηκε το Σύμφωνο Συμβίωσης από την Ελληνική Βουλή. Καιρός ήταν. Έχω ανατριχιάσει εκατό φορές και ταυτόχρονα ντρέπομαι που νιώθω έτσι για το αυτονόητο. Είναι οκ βλέπεις να κυκλοφορούν όλοι αυτοί οι «κανονικοί» μαλάκες εκεί έξω και οι «άλλοι, οι ανώμαλοι» να πρέπει να κρυφτούν κάτω στις υπόγειες στοές.

Αγαπώ πολύ τον ήλιο, αλλά αν γινόταν ένας τέτοιος διαχωρισμός αλήθεια θα σκεφτόμουν πολύ σοβαρά να πάω μαζί τους. Άλλωστε μαζί μ αυτούς, θα έδιωχναν, ζωγράφους, ποιητές, τρελούς..

Μερικές μέρες τώρα, βλέπω ζευγάρια, αγόρια, να φιλιούνται και να είναι τρυφεροί. Είναι τόσο ωραίοι. Τα περισσότερα ετερόφυλλα ζευγάρια το έχουν χάσει αυτό, κάνουν λίγο σα μπάζα. Δε θα ξεχάσω τον επικό τύπο που είχε αγκαλιά κεφαλοκλείδωμα τη γκόμενά του και έτρωγε με αυτό το ίδιο χέρι του κεφαλοκλειδώματος, σουβλάκι. Ναι, είχε το πιτόγυρο στη μούρη της γυναίκας. Άντρακλας. Παίδαρος. Δεν ξέρω αν έπεσε λίγο ζουμί στα βυζιά της, αηδίασα και γύρισα το κεφάλι. Αλλά αυτά τα αγόρια που είδα, πόσο τρυφερά ήταν, τι όμορφα που κοιτάζονταν στα μάτια, χαμογέλασα. Και προφανώς κάπου σε μια άλλη γωνία κάποιος μαλάκας τους έβλεπε και αηδίαζε. Το γιατί δεν θα το καταλάβω ποτέ.

Ίσως βέβαια φταίει ο τρόπος που μεγάλωσα. Που παρότι κατάγομαι από μια απλή λαϊκή οικογένεια, έτυχε και είχαμε τη διαφορετικότητα μέσα στο σπίτι μας. Η θεία μου ήταν αισθητικός. Και κάπως έγινε και είχε πελάτισσες τρανς. Αγόρια που γίνονταν κορίτσια και ήθελαν να βγάλουν τις τρίχες τους. Έτσι, πολλές πολλές δίμετρες κουκλάρες, ερχόταν σπίτι μας γιατί είχαν γίνει φίλες με τη θεία και τη μαμά μου. Κι επειδή εγώ, όπως λένε, ήμουν πολύ ωραίο κοριτσάκι με τις πυρόξανθες μπουκλίτσες μου, με έπαιρναν αγκαλιά, με έπαιζαν, με αγαπούσαν πολύ. Και γω το ίδιο γιατί ήταν πολύ καλές και πολύ όμορφες. Ήμουν πέντε χρονών όταν το ύψος μου έφτανε στο ύψος περίπου της λεκάνης μιας τέτοιας γυναικάρας. Και θυμάμαι να την αγκαλιάζω αλλά ένιωσα στο χεράκι μου κάτι που ήξερα ότι είχαν μόνο τα αγοράκια. (Έλα, φρικάρετε τίποτα μαλάκες που με διαβάζετε και μην ξαναμπείτε εδώ, είμαστε ανώμαλοι). Δεν είπα τίποτα, αλλά αργότερα ρώτησα τη μαμά μου: Μαμά, γιατί η ….. έχει πουλάκι; Γιατί αγάπη μου, μου είπε η μαμά μου, κάποια αγοράκια όταν μεγαλώσουν γίνονται κοριτσάκια. Και κει τελείωσε η υπόθεση. Ήταν απλό. Γίνεσαι Ο,ΤΙ ΣΚΑΤΑ ΘΕΣ ΝΑ ΓΙΝΕΙΣ. Εμένα ποτέ δε με καταπίεζαν στο τι θέλω να κάνω. Υπήρχε το γίνε γιατρός και δικηγόρος, αλλά αν πήγαινα στη γιαγιά μου, γιατί και η γιαγιά μου ήταν εκεί μαζί με όλα αυτά τα κορίτσια και την αγαπούσαν πολύ και γελούσε η γιαγιά μου, έπλεκε άκουγε τα καλιαρντά και γελούσε, και της έλεγα γιαγιά είμαι πουτάνα και γαμιέμαι ασύστολα, να προσέχεις αγάπη μου και να παίρνεις προφυλάξεις, θα μου έλεγε. Κι αυτό φίλοι μου λέγεται ΑΓΑΠΗ και ΑΠΟΔΟΧΗ. Έτσι λοιπόν, μ αυτά και μ αυτά, ούτε πουτάνα έγινα, ούτε λεσβία, ούτε έπεσα στα ναρκωτικά επειδή έμπαιναν σπίτι μας τρανς όταν ήμουν πέντε χρονών και συνέχισαν να μπαίνουν ΜΕΧΡΙ ΠΡΟΧΤΕΣ. Δε με κόλλησαν τίποτα, ούτε έπαθα κάτι κακό. Μόνο καλά πράγματα έπαθα. Κι έμαθα πολλά. Έμαθα για τη διαφορετικότητα, είδα τη ζωή που κάνουν, έζησα σκηνές βίας, χτύπησαν αλύπητα μία αγαπημένη από αυτές και όταν σύρθηκε στο περίπτερο να ζητήσει από τον περιπτερά να τηλεφωνήσει στο 166 της είπε ότι δεν έχει τηλέφωνο.. Κατάλαβες; Έχω ρίξει πάρα πολύ κλάμα γι αυτές τις ψυχές. Γιατί είναι καλές ψυχές, καλύτερες από πολλές άλλες γαμημένες καριόλες που χτυπάνε παιδιά και πετάνε σκύλους από τα μπαλκόνια. Αυτές οι ψυχές αγαπούσαν τα παιδιά και τα ζώα πάρα πολύ. Το ένιωσα πάνω μου και το είδα στα ζώα τους.

Σε ένα ταξίδι μου στην Ισπανία, στη Μαδρίτη συγκεκριμένα, είδα πάρα πολλά τρανς. Και ω! θαύμα, ήταν ντυμένα κανονικά και υπέροχα, απλές και ωραίες, είχαν τις δουλειές τους, τα μαγαζιά τους, όλα κανονικά και υπέροχα. Τις αναγνώριζα από το μήλο του Αδάμ στο λαιμό ή την χροιά της φωνής τους ή γιατί ξέρω να τις αναγνωρίζω. Και ήταν μέλη μιας κανονικής κοινωνίας. Και μου ρχόταν να κλάψω από συγκίνηση. Που έβλεπα ότι κάπου γίνεται αυτό. Να ξέρετε, όταν διώχνουμε από την κοινωνία μας κάποια μέλη, αναπόφευκτα στρέφονται προς πιο σκοτεινές μεθόδους για να επιβιώσουν. Αναπόφευκτα εκδίδονται, αναπόφευκτα οτιδήποτε άλλο. Αν δεν τις παίρνει κανείς στη δουλειά, αν κανείς δεν τις αποδέχεται, πως θα ενταχθούν;  Αν τις κατηγορούν για καραγκιόζηδες, πως είναι αυτή τόσο ψηλή, τι χέρια είναι αυτά, τι μήλα χαχαχαχα γιατί μετά αυτός ο άνθρωπος να μη γίνει περισσότερο κραυγαλέος από αντίδραση; Κι εγώ αυτό θα έκανα. Έτσι κάνουν όλοι.

Ας αφήσουμε επιτέλους αυτούς τους ανθρώπους να κάνουν αυτό που θέλουν που δεν είναι τίποτα άλλο από το να εκφράσουν αυτό που νιώθουν για τον εαυτό τους. Δεν επηρεάζουν κανένα και τίποτα. Απλά νιώθουν καλύτερα οι ίδιοι. Ας αποδεχτούμε τη διαφορετικότητα, μπας και της μοιάσουμε θα έλεγα εγώ, γιατί να το να είσαι διαφορετικός φέρνει καινούρια πράγματα, καινούριες ιδέες, σε φρεσκάρει. Κάντε αυτό που θέλετε όλοι χωρίς να κάνετε κακό σε κανένα. Αυτοί οι άνθρωποι δεν κάνουν κανένα κακό με το να ντύνονται με ρούχα του άλλου φίλοι ή να έχουν εραστές του ίδιου. Δεν κάνουν κανένα κακό όταν από καθαρή αγάπη θέλουν να υιοθετήσουν ένα παιδί. Όπως όλοι οι άνθρωποι που υιοθετούν, έτσι κι αυτοί, θα περάσουν τα ανάλογα τεστ και τις εξετάσεις για να συμβεί. Είναι άνθρωποι όπως κι εμείς. Κι αν εμείς, οι «κανονικοί», ΑΡΧΙΔΙΑ ΚΑΝΟΝΙΚΟΙ με 200 κόμπλεξ ο καθένας αλλά τέλος πάντων, αν εμείς οι κανονικοί λοιπόν, τους εμποδίζουμε, δεν τους δεχόμαστε, εμείς τους κάνουμε κακό. Όχι αυτοί σ εμάς.

Εδω, ένα απόσπασμα από τη Βουλή χτες. Δεν μας ενδιαφέρει το κόμμα. Αυτός ο άνθρωπος τα λέει πάρα πολύ ωραία.

Υ.Γ. Α, και μη μιλήσω για τους παπάδες που ΚΑΜΙΑ ΣΧΕΣΗ δεν έχουν με το Χριστό και ΚΑΝΕΝΑ ΑΛΛΟ προφήτη. Ο Χριστός, ο Βούδας, και όποιος άλλος θέλετε, δεν ήταν ξυνομούνιδες που ντυνόταν με χρυσά και μισούσαν το μισό πληθυσμό. Δίδαξαν μόνο την Αγάπη. Τώρα άμα δεν το πήρε χαμπάρι κάποιος, αυτό εμένα προσωπικά δε με νοιάζει και πολύ.

Ευτυχείτε.

(Το άρθρο αρχικά γράφτηκε στο κυρίως σπίτι, στο blog μου αλλά λόγω της ειδοποίησης που έχω στην αρχή επειδή κάποιοι βρήκαν ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ και ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΟ το περιεχόμενο, πάτησαν κάποια κουμπάκια που ειδοποιούν τον απλό αγνό λαό για το άντρο της αμαρτίας που πρόκειται να μπει. Έτσι, το facebook, η άλλη τρισμέγιστη μαλακία που αφήνει ανενόχλητους ανώμαλους να κόβουν βόλτα και ψυχάκηδες να βάζουν φωτό με σκοτωμένα ζώα, δεν με άφησε να ανεβάσω το άρθρο λόγω προφανώς της ειδοποίησης. Πρώτη φορά τώρα αυτό, έτσι; Μ αυτά και μ αυτά, ήρθα εδώ γιατί εμείς που μας την πέφτουν έχουμε μάθει να ελισσόμαστε και ΣΤΑΡΧΙΔΙΑΜΑΣ).

781ad5fbc19b8bcab19ca4d94eeac1e1

 

Που είναι η Κωλόγρια; 16/12/2010

Filed under: ΜΟΥ — kwlogria @ 6:23 μμ

Στο άλλο της σπίτι. (Πατήστε πάνω στη λέξη »σπίτι» για να πάτε… μπράβο τα παιδάκια).

…To google, σας στέλνει εδώ γιατί… η ιστορία είναι πολύ μεγάλη και ψιλοβαριέμαι να τη γράψω, αλλά θα το παλέψω για λίγο, όσο αντέξω.

…Δεν το παλεύω, βαριέμαι. Πηγαίνετε εκεί να δείτε τα νέα και σας φιλώ:)

…Και το βιβλίο της, εκεί είναι… οι πληροφορίες δηλαδή…🙂

 

 

Η απόλυτη θεά! 20/05/2008

Filed under: ΑΝΤΕ ΓΕΙΑ! — kwlogria @ 10:09 πμ
 

Μοναδικό κι αγαπημένο. 28/01/2008

Filed under: ΑΝΤΕ ΓΕΙΑ! — kwlogria @ 11:11 μμ
 

Απλά θεϊκό. 07/01/2008

Filed under: ΑΝΤΕ ΓΕΙΑ! — kwlogria @ 1:34 πμ
 

Χρόνια Πολλά! 20/12/2007

Filed under: ΜΟΥ — kwlogria @ 5:56 μμ

Όσοι θεωρούν τα Χριστούγεννα μια αγαπησιάρικη γιορτή, να πάνε στο σπίτι. Οι άλλοι, που δε γουστάρουν γιορτές και τέτοια, να κάτσουν εδώ. Χρόνια Πολλά σε όλους με υγεία και χαρά! Αφήστε τη Σωσώ να λέει!🙂

 

Χειμώνιασε… 23/10/2007

Filed under: ΜΟΥ — kwlogria @ 8:05 πμ

…κι αυτές τις μέρες, τη βγάζω στο σπίτι.