ΚΩΛΟΓΡΙΑ

ΚΑΛΩΣ ΗΡΘΑΤΕ ΣΤΟ ΕΞΟΧΙΚΟ!

Διαφορετικότητα. 23/12/2015

Filed under: ΜΟΥ — kwlogria @ 2:54 μμ

Αγαπώ πολύ τη διαφορετικότητα. Νομίζω όλοι. Απλά κάποιοι εξαιρούν μερικά πράγματα. Α, μου αρέσει να φοράω ροζ κραγιόν με καφέ μολύβι γύρω από τα χείλη και λεοπαρδαλέ κολάν να βγαίνει να φαίνεται η κωλάρα μου γιατί είμαι διαφορετική εγώ, δεν είμαι θείτσα. Αλλά δε δέχομαι προς Θεού και Παναγίας να παντρεύονται ΟΙ ΑΝΤΡΕΣ Α ΠΑ ΠΑ ΠΑ ΠΑ. Ναι, βέβαια, είναι φυσικό να τα παίρνει ο άντρας και να ρίχνει κει δυο Παναγίες και να ξύνει τη μύτη του με το μακρύ νύχι στο μικρό του δάχτυλο (που πληροφοριακά αυτό δήλωνε την εποχή του Λουδοβίκου, την αριστοκρατία, ότι δεν κάνουν καμία δουλειά, έχουν σηκωμένο το μικρό δάχτυλο με το νύχι γιατί έχουν σκλάβους και τους τα κάνουν όλα. Τώρα τι σχέση έχουν κάτι βρωμιάρηδες με μαύρα μικρά νύχια δεν ξέρω ακριβώς, πάμε παρακάτω). Αλλά τι είναι αυτό εκεί; ΔΥΟ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΠΟΥ ΦΙΛΙΟΥΝΤΑΙ;;; ΑΑΑΑ ΘΑ ΠΕΣΩ ΚΑΤΩ.

Πέσε και άντε και γαμήσου ποιοτικά να δεις πως είναι. Γιατί όλο για την αγαμία λένε και κατηγορούν τους αγάμητους. Παιδιά παντού και σε όλα το θέμα είναι η ποιότητα. Σε όλα. Δεν έχει σημασία η συσκευασία, η τιμή, τίποτα. Η ποιότητα και η αγάπη σε αυτό που κάνεις, δίνεις, φτιάχνεις. Τίποτα μα τίποτα άλλο.

Χτες, ψηφίστηκε το Σύμφωνο Συμβίωσης από την Ελληνική Βουλή. Καιρός ήταν. Έχω ανατριχιάσει εκατό φορές και ταυτόχρονα ντρέπομαι που νιώθω έτσι για το αυτονόητο. Είναι οκ βλέπεις να κυκλοφορούν όλοι αυτοί οι «κανονικοί» μαλάκες εκεί έξω και οι «άλλοι, οι ανώμαλοι» να πρέπει να κρυφτούν κάτω στις υπόγειες στοές.

Αγαπώ πολύ τον ήλιο, αλλά αν γινόταν ένας τέτοιος διαχωρισμός αλήθεια θα σκεφτόμουν πολύ σοβαρά να πάω μαζί τους. Άλλωστε μαζί μ αυτούς, θα έδιωχναν, ζωγράφους, ποιητές, τρελούς..

Μερικές μέρες τώρα, βλέπω ζευγάρια, αγόρια, να φιλιούνται και να είναι τρυφεροί. Είναι τόσο ωραίοι. Τα περισσότερα ετερόφυλλα ζευγάρια το έχουν χάσει αυτό, κάνουν λίγο σα μπάζα. Δε θα ξεχάσω τον επικό τύπο που είχε αγκαλιά κεφαλοκλείδωμα τη γκόμενά του και έτρωγε με αυτό το ίδιο χέρι του κεφαλοκλειδώματος, σουβλάκι. Ναι, είχε το πιτόγυρο στη μούρη της γυναίκας. Άντρακλας. Παίδαρος. Δεν ξέρω αν έπεσε λίγο ζουμί στα βυζιά της, αηδίασα και γύρισα το κεφάλι. Αλλά αυτά τα αγόρια που είδα, πόσο τρυφερά ήταν, τι όμορφα που κοιτάζονταν στα μάτια, χαμογέλασα. Και προφανώς κάπου σε μια άλλη γωνία κάποιος μαλάκας τους έβλεπε και αηδίαζε. Το γιατί δεν θα το καταλάβω ποτέ.

Ίσως βέβαια φταίει ο τρόπος που μεγάλωσα. Που παρότι κατάγομαι από μια απλή λαϊκή οικογένεια, έτυχε και είχαμε τη διαφορετικότητα μέσα στο σπίτι μας. Η θεία μου ήταν αισθητικός. Και κάπως έγινε και είχε πελάτισσες τρανς. Αγόρια που γίνονταν κορίτσια και ήθελαν να βγάλουν τις τρίχες τους. Έτσι, πολλές πολλές δίμετρες κουκλάρες, ερχόταν σπίτι μας γιατί είχαν γίνει φίλες με τη θεία και τη μαμά μου. Κι επειδή εγώ, όπως λένε, ήμουν πολύ ωραίο κοριτσάκι με τις πυρόξανθες μπουκλίτσες μου, με έπαιρναν αγκαλιά, με έπαιζαν, με αγαπούσαν πολύ. Και γω το ίδιο γιατί ήταν πολύ καλές και πολύ όμορφες. Ήμουν πέντε χρονών όταν το ύψος μου έφτανε στο ύψος περίπου της λεκάνης μιας τέτοιας γυναικάρας. Και θυμάμαι να την αγκαλιάζω αλλά ένιωσα στο χεράκι μου κάτι που ήξερα ότι είχαν μόνο τα αγοράκια. (Έλα, φρικάρετε τίποτα μαλάκες που με διαβάζετε και μην ξαναμπείτε εδώ, είμαστε ανώμαλοι). Δεν είπα τίποτα, αλλά αργότερα ρώτησα τη μαμά μου: Μαμά, γιατί η ….. έχει πουλάκι; Γιατί αγάπη μου, μου είπε η μαμά μου, κάποια αγοράκια όταν μεγαλώσουν γίνονται κοριτσάκια. Και κει τελείωσε η υπόθεση. Ήταν απλό. Γίνεσαι Ο,ΤΙ ΣΚΑΤΑ ΘΕΣ ΝΑ ΓΙΝΕΙΣ. Εμένα ποτέ δε με καταπίεζαν στο τι θέλω να κάνω. Υπήρχε το γίνε γιατρός και δικηγόρος, αλλά αν πήγαινα στη γιαγιά μου, γιατί και η γιαγιά μου ήταν εκεί μαζί με όλα αυτά τα κορίτσια και την αγαπούσαν πολύ και γελούσε η γιαγιά μου, έπλεκε άκουγε τα καλιαρντά και γελούσε, και της έλεγα γιαγιά είμαι πουτάνα και γαμιέμαι ασύστολα, να προσέχεις αγάπη μου και να παίρνεις προφυλάξεις, θα μου έλεγε. Κι αυτό φίλοι μου λέγεται ΑΓΑΠΗ και ΑΠΟΔΟΧΗ. Έτσι λοιπόν, μ αυτά και μ αυτά, ούτε πουτάνα έγινα, ούτε λεσβία, ούτε έπεσα στα ναρκωτικά επειδή έμπαιναν σπίτι μας τρανς όταν ήμουν πέντε χρονών και συνέχισαν να μπαίνουν ΜΕΧΡΙ ΠΡΟΧΤΕΣ. Δε με κόλλησαν τίποτα, ούτε έπαθα κάτι κακό. Μόνο καλά πράγματα έπαθα. Κι έμαθα πολλά. Έμαθα για τη διαφορετικότητα, είδα τη ζωή που κάνουν, έζησα σκηνές βίας, χτύπησαν αλύπητα μία αγαπημένη από αυτές και όταν σύρθηκε στο περίπτερο να ζητήσει από τον περιπτερά να τηλεφωνήσει στο 166 της είπε ότι δεν έχει τηλέφωνο.. Κατάλαβες; Έχω ρίξει πάρα πολύ κλάμα γι αυτές τις ψυχές. Γιατί είναι καλές ψυχές, καλύτερες από πολλές άλλες γαμημένες καριόλες που χτυπάνε παιδιά και πετάνε σκύλους από τα μπαλκόνια. Αυτές οι ψυχές αγαπούσαν τα παιδιά και τα ζώα πάρα πολύ. Το ένιωσα πάνω μου και το είδα στα ζώα τους.

Σε ένα ταξίδι μου στην Ισπανία, στη Μαδρίτη συγκεκριμένα, είδα πάρα πολλά τρανς. Και ω! θαύμα, ήταν ντυμένα κανονικά και υπέροχα, απλές και ωραίες, είχαν τις δουλειές τους, τα μαγαζιά τους, όλα κανονικά και υπέροχα. Τις αναγνώριζα από το μήλο του Αδάμ στο λαιμό ή την χροιά της φωνής τους ή γιατί ξέρω να τις αναγνωρίζω. Και ήταν μέλη μιας κανονικής κοινωνίας. Και μου ρχόταν να κλάψω από συγκίνηση. Που έβλεπα ότι κάπου γίνεται αυτό. Να ξέρετε, όταν διώχνουμε από την κοινωνία μας κάποια μέλη, αναπόφευκτα στρέφονται προς πιο σκοτεινές μεθόδους για να επιβιώσουν. Αναπόφευκτα εκδίδονται, αναπόφευκτα οτιδήποτε άλλο. Αν δεν τις παίρνει κανείς στη δουλειά, αν κανείς δεν τις αποδέχεται, πως θα ενταχθούν;  Αν τις κατηγορούν για καραγκιόζηδες, πως είναι αυτή τόσο ψηλή, τι χέρια είναι αυτά, τι μήλα χαχαχαχα γιατί μετά αυτός ο άνθρωπος να μη γίνει περισσότερο κραυγαλέος από αντίδραση; Κι εγώ αυτό θα έκανα. Έτσι κάνουν όλοι.

Ας αφήσουμε επιτέλους αυτούς τους ανθρώπους να κάνουν αυτό που θέλουν που δεν είναι τίποτα άλλο από το να εκφράσουν αυτό που νιώθουν για τον εαυτό τους. Δεν επηρεάζουν κανένα και τίποτα. Απλά νιώθουν καλύτερα οι ίδιοι. Ας αποδεχτούμε τη διαφορετικότητα, μπας και της μοιάσουμε θα έλεγα εγώ, γιατί να το να είσαι διαφορετικός φέρνει καινούρια πράγματα, καινούριες ιδέες, σε φρεσκάρει. Κάντε αυτό που θέλετε όλοι χωρίς να κάνετε κακό σε κανένα. Αυτοί οι άνθρωποι δεν κάνουν κανένα κακό με το να ντύνονται με ρούχα του άλλου φίλοι ή να έχουν εραστές του ίδιου. Δεν κάνουν κανένα κακό όταν από καθαρή αγάπη θέλουν να υιοθετήσουν ένα παιδί. Όπως όλοι οι άνθρωποι που υιοθετούν, έτσι κι αυτοί, θα περάσουν τα ανάλογα τεστ και τις εξετάσεις για να συμβεί. Είναι άνθρωποι όπως κι εμείς. Κι αν εμείς, οι «κανονικοί», ΑΡΧΙΔΙΑ ΚΑΝΟΝΙΚΟΙ με 200 κόμπλεξ ο καθένας αλλά τέλος πάντων, αν εμείς οι κανονικοί λοιπόν, τους εμποδίζουμε, δεν τους δεχόμαστε, εμείς τους κάνουμε κακό. Όχι αυτοί σ εμάς.

Εδω, ένα απόσπασμα από τη Βουλή χτες. Δεν μας ενδιαφέρει το κόμμα. Αυτός ο άνθρωπος τα λέει πάρα πολύ ωραία.

Υ.Γ. Α, και μη μιλήσω για τους παπάδες που ΚΑΜΙΑ ΣΧΕΣΗ δεν έχουν με το Χριστό και ΚΑΝΕΝΑ ΑΛΛΟ προφήτη. Ο Χριστός, ο Βούδας, και όποιος άλλος θέλετε, δεν ήταν ξυνομούνιδες που ντυνόταν με χρυσά και μισούσαν το μισό πληθυσμό. Δίδαξαν μόνο την Αγάπη. Τώρα άμα δεν το πήρε χαμπάρι κάποιος, αυτό εμένα προσωπικά δε με νοιάζει και πολύ.

Ευτυχείτε.

(Το άρθρο αρχικά γράφτηκε στο κυρίως σπίτι, στο blog μου αλλά λόγω της ειδοποίησης που έχω στην αρχή επειδή κάποιοι βρήκαν ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ και ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΟ το περιεχόμενο, πάτησαν κάποια κουμπάκια που ειδοποιούν τον απλό αγνό λαό για το άντρο της αμαρτίας που πρόκειται να μπει. Έτσι, το facebook, η άλλη τρισμέγιστη μαλακία που αφήνει ανενόχλητους ανώμαλους να κόβουν βόλτα και ψυχάκηδες να βάζουν φωτό με σκοτωμένα ζώα, δεν με άφησε να ανεβάσω το άρθρο λόγω προφανώς της ειδοποίησης. Πρώτη φορά τώρα αυτό, έτσι; Μ αυτά και μ αυτά, ήρθα εδώ γιατί εμείς που μας την πέφτουν έχουμε μάθει να ελισσόμαστε και ΣΤΑΡΧΙΔΙΑΜΑΣ).

781ad5fbc19b8bcab19ca4d94eeac1e1

 

Που είναι η Κωλόγρια; 16/12/2010

Filed under: ΜΟΥ — kwlogria @ 6:23 μμ

Στο άλλο της σπίτι. (Πατήστε πάνω στη λέξη »σπίτι» για να πάτε… μπράβο τα παιδάκια).

…To google, σας στέλνει εδώ γιατί… η ιστορία είναι πολύ μεγάλη και ψιλοβαριέμαι να τη γράψω, αλλά θα το παλέψω για λίγο, όσο αντέξω.

…Δεν το παλεύω, βαριέμαι. Πηγαίνετε εκεί να δείτε τα νέα και σας φιλώ:)

…Και το βιβλίο της, εκεί είναι… οι πληροφορίες δηλαδή…:)

 

 

Χρόνια Πολλά! 20/12/2007

Filed under: ΜΟΥ — kwlogria @ 5:56 μμ

Όσοι θεωρούν τα Χριστούγεννα μια αγαπησιάρικη γιορτή, να πάνε στο σπίτι. Οι άλλοι, που δε γουστάρουν γιορτές και τέτοια, να κάτσουν εδώ. Χρόνια Πολλά σε όλους με υγεία και χαρά! Αφήστε τη Σωσώ να λέει!:)

 

Χειμώνιασε… 23/10/2007

Filed under: ΜΟΥ — kwlogria @ 8:05 πμ

…κι αυτές τις μέρες, τη βγάζω στο σπίτι.

 

Τσίσα Μαλλιών. 13/10/2007

Filed under: ΜΟΥ — kwlogria @ 6:28 μμ

Τώρα δεν ξέρω με τι ν’ αρχίσω. Με το πόσο τυχεροί είναι οι άντρες που κατουράνε όρθιοι ή πόσο άτυχες είναι οι γυναίκες που έχουν μακριά μαλλιά; Πραγματικά δεν ξέρω. Πάντως όλα ξεκινάνε με την ανάγκη του ανθρώπου για κατούρημα.

Ο άνθρωπος, αρκετές φορές την ημέρα, πάει για τσίσα του. Έτσι είναι η φύση. Έτσι τα έχει κανονίσει. ΟΚ. Αν τώρα ο άνθρωπος, άντρας ή γυναίκα, κατουράει σπίτι του, δεν υπάρχει πρόβλημα. Αν κατουράει έξω, πάλι δεν έχει πρόβλημα. Έξω εννοώ, στο δρόμο, στα χωράφια κλπ. (η αλήθεια είναι πως λέω τόσες πολλές λέξεις γιατί δεν ξέρω πως να χρησιμοποιήσω τη λέξη «ύπαιθρο». Λέμε, για παράδειγμα, «χέζω στο ύπαιθρο»; ή «χέζω στην ύπαιθρο»; Κι αν διαλέξω κάποιο, ποιο από τα δύο διαλέγω, πότε και γιατί; Την ίδια απορία έχω και με τη λέξη «αφορά». «Αφορά τον»; Ή «Αφορά στον»; Και γιατί; Τέλος πάντων, πάμε παρακάτω με τα πολλά λόγια. Είδαμε πόσο χώρο μας έπιασαν και τα λίγα.)

Άντε με τον άνθρωπο που κατουρά. Τι λέγαμε; Α ναι. Κατουρά αυτός ο πούστης ο άνθρωπος τέλος πάντων (πολύ χρησιμοποιώ τις λέξεις «τέλος πάντων» ενώ η αγγλική λέξη «anyway» εκφράζει καλύτερα αυτό που θέλω να πω. Η ελληνική εξήγηση του «anyway» μεταφράζεται σαν τέλος των πάντων και δε γουστάρω. Άντε, προχώρα στο κατούρημα) και ησυχάζει. Αν τώρα είναι σε ένα μπαρ αυτός ο άνθρωπος, σε μια καφετέρια, σε μια μπυραρία βρε αδερφέ και πίνει με τους φίλους του, και σε κάποια φάση θέλει κατούρημα, τι κάνει; Σηκώνεται, πάει τουαλέτα, κατουρεί και τελείωσε η υπόθεση. Ναι. Όμως. Αλλά.

Τα πράγματα, είναι τόσο απλά, αν αυτός ο άνθρωπος είναι άντρας. Αν είναι άντρας, δε θα σκεφτεί «αχ μακάρι αυτή η τουαλέτα να είναι μεγάλη, καθαρή, να έχει χαρτί τουλάχιστον Παναγία μου» κλπ. Θα πάει απλά, λυτά κι απέριττα, να αδειάσει τη φούσκα του. Για τις γυναίκες όμως, κυρίες και κύριοι, τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά. Φανταστείτε πως αυτά που λέω αφορούν και τους φίλους που επιθυμούν να κόψουν το περιττό όργανο και να γίνουν γυναίκες. Φυσικά, η στιγμή του κατουρήματος σε καφετέριες, θα είναι η μοναδική στιγμή που θα αναπολούν το πουλί τους. Βέβαια, θα είναι τόσο ευτυχισμένοι με την αλλαγή, που δε θα τους νοιάζει. Στην αρχή. Γιατί μετά από 10, 20 χρόνια, θα αρχίσει να τους τη δίνει. Αν είναι κοντοί φυσικά, γιατί αν είναι ψηλοί, πάλι δε θα έχουν κανένα πρόβλημα. Βλέπετε; Αν είσαι άντρας σκέτο ή ψηλός άντρας, κατουράς άνετα. Στη δύση βέβαια είναι πιο καλά, γιατί στην ανατολή που φοράνε τα φουστάνια – κελεμπίες – πες το όπως θες, πρέπει να τραβάνε χοντρό λούκι όταν πάνε για κατούρημα. Κρατάνε στην αγκαλιά τους, με το ένα χέρι, το φουστάνι τους και με το άλλο χέρι, κρατάνε το πουλί τους. Μαρτύριο. Πάντως, ακόμα κι αυτοί, κατουράνε όρθιοι.

Και μπαίνουμε στο θέμα μας. Είσαι γυναίκα. …Όχι, δεν παραπονιέσαι γι’ αυτό, ούτε θα ήθελες να έχεις 3 κάλτσες να κρέμονται ανάμεσα από τα πόδια σου. (Αυτό είναι μπηχτή για όσους σκέφτηκαν πως οι γυναίκες θα ήθελαν να είναι άντρες ή ότι εγώ συγκεκριμένα θα ήθελα να είμαι. Όχι χρυσοί μου, εγώ, είμαι άντρας. Έχω κάτι αρχίδια ναααα!! …με το συμπάθιο, πάντα.)

Είσαι γυναίκα. Με τα όλα σου. Μουνί, βυζιά, κώλο πεταχτό κλπ. Πέρα από αυτά τα συνηθισμένα πράγματα, μπορεί να έχεις και μακριά μαλλιά. Κόλλημα των περισσοτέρων αντρών. Να έχουν οι γκόμενες μακριά μαλλιά σαν τη Γενοβέφα με πρόσοψη Μόνικα Μπελούτσι. Που και Μόνικα να μην είσαι, το μακρύ μαλλάκι το χρειάζεσαι. Να κάνεις σεξ «καβάλα στο άλογο», Κάμα Σούτρα, σελ. 156, μαλακίες λέω, και το μαλλί να ανεμίζει κάνοντας το κεφάλι σου κύκλους λες κι είσαι εκστασιασμένη. Άντε. Πες ότι είναι έτσι τα πράγματα. Το μακρύ μαλλάκι, το γαμημένο για μακρύ μαλλάκι, είναι ωραίο. Το ξέρω, ωραίο είναι παιδιά. Είναι θηλυκό. Τα μέσα μας είναι εμποτισμένα με τους άντρες να μυρίζουν βαρβατίλα και τις γυναίκες να τρέχουν σαν ελαφίνες στα χωράφια με τη μαλλούρα. Το ξέρω. Αλλά. Τα γαμημένα για μακριά μαλλάκια, μπορεί να είναι πολύ ωραία, αλλά δε σε βοηθούν καθόλου στην καθημερινή σου ζωή. Καταρχάς, για να έχεις καθαρά μαλλιά, θέλεις ένα σωρό λεφτά για σαμπουάν. Αν τώρα, τα θες να είναι σε αξιοπρεπή κατάσταση κι όχι σαν πολυχρησιμοποιημένη σφουγγαρίστρα, χρειάζεσαι και μαλακτικές και αφρούς και κεριά και λοσιόν και μάσκες και βαφές κλπ. Κατόπιν τούτων, ναι, είναι ωραία τα μακριά μαλλάκια αλλά να πληρώσεις εσύ την άλλη φορά αγάπη μου στο φαρμακείο τα σαμπουάν, ναι, 60 ευρώ κάνουν, ναι, την προηγούμενη βδομάδα άλλα τόσα έδωσα, εγώ μόνο με φυτικά λούζομαι, σόρι, φτάνει που χαλάω δυόμισι χιλιάδες λίτρα νερό, να το μολύνω κιόλας ή να πάθω καρκίνο στο κεφάλι με τα χημικά που βάζουν μέσα; Όχι ε;

Τα κοντά μαλλιά στη γυναίκα είναι σωτηρία. Σωτηρία. Σωτηρία. Λουστείτε, τινάξτε τα κι έξω απ’ την πόρτα. Ούτε πιστολάκια, ούτε υπερβολικά έξοδα, ούτε λαστιχάκια, ούτε μανταλάκια, ούτε ζεσταίνομαι και θα τα πιάσω και πω ρε πούστη, άμα τα πιάσω θα χαλάσει το χτένισμα, ούτε κρυώνω τι κάνω είναι χειμώνας. Με ένα ωραίο καπελάκι/ σκουφάκι και ένα κασκολάκι, είσαι κυρία και σικάτη. Ενώ άμα έχεις μακριά μαλλιά, δε βάζεις σκουφάκι, λες τα μαλλιά θα με προστατέψουν, δε βάζεις κασκόλ ναι, τα μαλλιά θα σε προστατέψουν, οπότε καταλήγεις κρυωμένη με πονοκέφαλο και χαρακιές στο πρόσωπο από τα μαλλιά που σε μαστίγωναν ανηλεώς όσο ήσουν έξω. (Αν νομίζουν οι κύριοι που βλέπουν τα μοντέλα στις διαφημίσεις με τις κιλότες, τα μαγιό, τα αντηλιακά κλπ, πως αυτό το ανέμισμα στα μαλλιά είναι σικ, τους παρακαλώ να θυμηθούν τις γυναίκες στο δρόμο που ανεμίζουν τα μαλλιά τους. …Πάλι τη Μόνικα σκέφτονται ρε πούστη μου, με μια κόκκινη καμπαρτίνα και τακούνια… σηκώνεται και η καμπαρτίνα… πω πω το’ χετε γαμήσει το ζήτημα.)

Τα κοντά μαλλιά είναι ο παράδεισος. Για όσες τους πάνε φυσικά. Εντάξει, εννοείται αυτό. Και σε κάποιους άντρες πάνε τα μακριά μαλλιά. Εμείς τώρα μιλάμε για το κατούρημα. Το είχατε ξεχάσει; Όχι; Ναι; Χέστηκα. Όχι, πλάκα κάνω, δε χέστηκα. Θεωρώ ήρωα όποιον έχει φτάσει μέχρι εδώ και δεν έχει φύγει ακόμα. Σε ευχαριστώ άνθρωπέ μου. Να’ σαι καλά. Προχωράμε. Κάνε υπομονή.

Τα μακριά μαλλιά, είναι μεγάλο πρόβλημα όταν θες να πας για κατούρημα σε μια καφετέρια. Ειδικά, αν αυτή η καφετέρια έχει στριμώκωλες τουαλέτες. Και γιατί παρακαλώ; Γιατί οι γυναίκες φίλε μου, σκύβουν για να κατουρήσουν. Και σκύβουν τόσο όσο να μην ακουμπήσουν τη γαμημένη βρωμερή λεκάνη που μπορεί να κολλήσουν ένα σωρό μαλακίες. (Άρχισε πάλι η υποχόνδρια η κωλόγρια, θα μας πρήξει τα αρχίδια τώρα… αλλά ας διαβάσω, μ’ αρέσει, είναι και γαμώ τελικά, τώρα που το σκέφτομαι.) Εσύ, ο άντρας λέω, άμα μπεις εκεί μέσα, για να μη σου πω ότι ούτε καν κλείνεις την πόρτα, δεν ενδιαφέρεσαι που είναι ο κάδος κι ούτε τραβάς το καζανάκι, ας πούμε ότι δεν έχεις πρόβλημα, γιατί όρθιος, χωράς μια χαρά να κατουρήσεις στην τουαλέτα αυτή. Βγάζεις το λάστιχο, στοχεύεις κέντρο και τέλος. Εντάξει, εντάξει. Κατουράς μέσα στη λεκάνη, αν λερώσεις καθαρίζεις, σκουπίζεις το πιλί σου, τραβάς καζανάκι και πλένεις και τα χέρια σου (μόλις περιέγραψα τον τέλειο άντρα). Αν όμως, είσαι γυναίκα με μακριά μαλλιά, τι κάνεις; Για να το βρεις, σκέψου μια γυναίκα που πάει για κατούρημα σε μία τουαλέτα 1x1. Όχι ρε, μη σκέφτεσαι τη Μόνικα πάλι, τη θεια σου τη Μέλπω σκέψου με την κοτσίδα στα νιάτα της. Όχι ρε αυτή που θες να πηδήξεις, την άλλη Μέλπω, την άσχημη. Α γεια σου. Αυτή.

Έχουμε λοιπόν, τη θεία τη Μέλπω την άσχημη με την κοτσίδα. Και πάει σε μια καφετέρια να κατουρήσει η καημένη. Πρήστηκε στην μπύρα και πρέπει να πάει. Η θεια η Μέλπω λοιπόν, μπαίνει στην τουαλέτα. Δηλαδή, προσπαθεί να μπει. Αν προχωρήσει περισσότερο, θα ακουμπήσει τα πόδια της στη λεκάνη για να κλείσει την πόρτα. Κάτσε, θα ανασηκώσει λίγο τις μύτες, θα γείρει μπροστά, θα κλείσει την πόρτα, ωχ ρε μαλάκα, κάτσε μην είναι βρεγμένο το πάτωμα και πέσω πάνω στον τοίχο κι σπάσω τα δόντια μου, εντάξει έκλεισε η πόρτα. Κατεβάζει παντελόνι και βρακί, αχ, προσοχή να μην ακουμπάνε τα μπατζάκια στο βρεγμένο πάτωμα. Εντάξει. Να τραβήξουμε και το καζανάκι μια φορά. Εντάξει. Τώρα σκύβουμε. Κι εδώ είναι το θέμα. Τα μαλλιά που πάνε; Ε; Που; Όπως σκύβεις πέφτουν μπροστά σου, πάνω απ’ το κεφάλι σου, ολ όβερ δε πλέις. Και που φτάνουν; Η μία περίπτωση, είναι να ακουμπάνε στο πάτωμα. Όμορφα. Ή άλλη, να ακουμπάνε πάνω στον κάδο. Ακόμα πιο όμορφα. Μα πιο είναι πιο υπέροχο απ’ όλα; Τα όμορφα, καθαρά, λους,ένα σου μαλλάκια, να μπαίνουν μέσα στον κάδο. Θαυμάσια. Ε ανασηκώσου μωρή θεια Μέλπω! Αν ανασηκωθώ παιδάκι μου, θα ακουμπήσω τον κώλο μου στην λεκάνη. Τώρα, με συγχωρείτε. Είναι κατάσταση αυτή; Όχι πείτε μου. Είναι; Και βέβαια δεν είναι. Και τι να κάνουμε; Να πηγαίνουμε για κατούρημα με το λαστιχάκι για τα μαλλιά; Αυτό κάνουμε. Εκτός από κωλόχαρτο, να κουβαλάμε λαστιχάκι, πλαστικές σακούλες για τα πόδια να μην ακουμπήσει το παντελόνι κάτω κλπ. Και να σας πω κάτι; Είναι δυνατόν να κουβαλάς ένα σωρό μαλακίες μαζί σου; Όχι. Σκέψου ότι η θεια η Μέλπω είναι σε κλαμπ και έχει γίνει τύφλα. Και πάει τρικλίζοντας να κατουρήσει σε μια τέτοια τουαλέτα. Πέφτουν τα μαλλάκια της στο πάτωμα, το αντιλαμβάνεται, τα μαζεύει, τα μαγκώνει γύρω απ’ το λαιμό της, με το ένα χέρι κρατάει τα βρακιά της μην ακουμπήσουν και με το άλλο τον τοίχο να μην πέσει. Οποία άνεσης! Άσε που μερικά μαγαζιά βάζουν τις τουαλέτες στο ενάμιση μέτρο ύψος. Τι είμαστε ρε μαλάκες; Ολλανδέζες 2.10; Γι’ αυτό αγαπητοί φίλοι, η μόνη λύση να κατουρήσει μια γυναίκα, είναι να ανέβει πάνω στη λεκάνη και τίποτα άλλο. Τώρα, αν η λεκάνη είναι απ’ αυτές που είναι κολλημένη στον τοίχο και όχι στο πάτωμα, άσ’ το καλύτερα, γιατί άμα σπάσει και πέσεις, γάμα το. Δεν το έπαθα στην Ισπανία; Σας το έχω ξαναπεί, αλλά το θυμίζω. Με τον κολλητό στο φεστιβάλ FIB, κοιμόμεθα στο κάμπινγκ. Ξαναλέω, κάμπινγκ. Ωραία. Σηκώνομαι 7 η ώρα το πρωί για κατούρημα. Πηδάω χιλιάδες πτώματα για να φτάσω στην τουαλέτα και μπαίνω μέσα. Ευτυχώς, ευτυχώς, ευτυχώς και θα δείτε γιατί σε λίγο, εκείνη την ώρα όλοι ήταν τέζα και ήταν η κατάλληλη στιγμή για τις καθαρίστριες. Τις καθάριζαν. Λέω καλημέρα, συγνώμη και μπαίνω σε μία. Ανεβαίνω πάνω νυσταγμένη και μπαπ! πέφτει κάτω. Προλαβαίνω μέσα στη νύστα μου και πετάγομαι σαν αίλουρος (ξανά ευτυχώς γιατί μπορεί να χτυπήσεις, κοπείς, γαμηθείς, πολύ άσχημα) αλλά όλο το νερό μέσα από τη λεκάνη, χύθηκε στα πόδια μου. Υπέροχα; Τι; Αν είχα και σαπούνι μαζί μου; και dettol; Όχι ρε μαλάκες, λίγο κωλόχαρτο είχα. Σιχτίρια, μπινελίκια, τρόμος. Βάζω πίσω το βρακί μου, κοιτάω τα βρεγμένα πόδια μου με αηδία, σηκώνω τη λεκάνη ΜΕ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΟΥ και πάω στη διπλανή, κατουρώ, φεύγω, πηδάω πάλι τα χιλιάδες πτώματα να πάω πίσω (εντωμεταξύ τα σκατόνερα έχουν στεγνώσει στα πόδια μου) και μόλις έφτασα στη σκηνή (όπου κοιμόταν ο κολλητός και δεν έφταινε ο άνθρωπός να τον ξυπνήσω) χωρίς να μπω μέσα, έπρεπε να γίνω Τιραμόλα και να βρω τα αντιβακτηριαδιακά μαντηλάκια, το dettol κλπ και να καθαρίσω τα πόδια μου. Και γαμώ; Σας το λέω. Μεγάλη ταλαιπωρία για τις γυναίκες να κατουράνε έξω. Και καλά τώρα που είμαστε νέες. Άμα γεράσουμε τι θα γίνει; Που θα κατουριόμαστε πιο εύκολα και περισσότερο; Δε θέλω ούτε να το σκέφτομαι! Και σεις, κύριοι άντρες, που πρήζετε τα παπάρια στα κορίτσια σας να αφήσουν μακριά μαλλιά, να ξέρετε πως πρέπει να το βουλώσετε γιατί υπάρχουν κάποια πράγματα, που δε θα καταλάβετε ποτέ, μα ποτέ των ποτών, ω ποτέ.

 

Φωτογραφίες από Νεπάλ… 08/10/2007

Filed under: ΜΟΥ — kwlogria @ 9:17 πμ

…θα βρείτε φρέσκες και λαχταριστές, στο σπίτι! Άντε, γρήγορα!

 

Γράμμα. 04/10/2007

Filed under: ΜΟΥ — kwlogria @ 8:18 μμ

Αγαπητοί φίλοι, καλησπέρα σας. Σήμερα, σε αυτό το γράμμα, δεν έχω να σας πω απολύτως τίποτα. Ευχαριστώ.

Υ.Γ. Σε λίγο έρχεται αυτό που όλοι περιμένατε εδώ και 2 μήνες σχεδόν. Δεν μπορώ να σας πω, μη με πιέζετε. Ευχαριστώ, γεια σας.

 

 
Follow

Ενημερωθείτε για κάθε νέα δημοσίευση στο email σας.